กาแฟปั่น

พ่อผมเป็นเพื่อนกับ ปรีดา จุลละมณฑล

นักกีฬาจักรยานในตำนาน เคยร่วมทีมจักรยานคว้าแชมป์ระดับชาติอะไรสักอย่าง เมื่อตอนผมเป็นเด็ก จำไม่ได้ และไม่สนใจจะจำ ปัจจุบันพ่อไม่เหลือคราบนักกีฬาโคตรหล่ออีกแล้ว กลายเป็นชายแก่ที่มีงานอดิเรกต่อจักรยานทรงแปลกอวดเพื่อนฝูง และผม

ผมเคยซ้อนท้ายจักรยานของพ่อ แล้วเอาเท้าแหย่เข้าไปในล้อขณะปั่นด้วยความเร็ว จนข้อเท้าหัก และกลายเป็นแผลเป็นมาจนทุกวันนี้ ประสบการณ์ที่ทำให้ไม่สนใจวงการนักปั่นเท่าใด

เพื่อนผมชวนไปขี่จักรยาน ตาม ที่เขากลับมานิยมในช่วงสองสามปีมานี้ แต่ผมกลับเฉยๆ เพราะผมชอบวิ่งมากกว่า แต่เมื่อลองมานึกๆ ดูในตอนนี้ ตัวเองก็มีอะไรเกี่ยวกับจักรยานพอสมควรนะ

ทำไมผมถึงย้อนความสัมพันธ์นี้ ผมนั่งอยู่ในร้าน Kafe' Roubaix ตรงนิมมาน ร้านกาแฟที่ตกแต่งจากเจ้าของที่รักจักรยาน โทนสีไม้โอ๊ค และเหล็กพ่นสีดำ จักรยานและเสื้อกีฬาถูกแขวนไว้ด้านในสุดของร้าน แต่กลับดูเป็นส่วนเกิน 

จักรยาน กลายเป็นสัญลักษณ์ของความเท่ ของคนมีอันจะกิน?

ภาพบนจอโทรทัศน์ในร้านฉายการแข่งขันจักรยาน Paris - Roubaix เส้นทางในตำนานจาก เมือง Compiègne สู่รูเบ ระยะทาง 259.5 กิโลเมตร ว่ากันว่าเป็นเส้นทางปีศาจของนักจักรยาน เพราะมีช่วงระยะ 50 กิโลเมตรที่พื้นถนนปูด้วยหินแกรนิตทรงลูกเต๋า ขรุขระ สุดโหด

ผมนึกถึงตอนเป็นเด็ก พ่อจะพาผมและน้องขี่จักรยานไปในที่ที่ไม่เคยไป เราแข่งกันว่า บนถนนดินลูกรัง ตะปุ่มตะป่ำ คันนา หรือพงหญ้ารก ใครจะเอาเท้าสัมผัสพื้นน้อยกว่ากัน

เป็นการสร้างความสมดุลย์ กระตุ้นชิ้นส่วนต่างๆ ภายในร่างกาย บังคับให้พาหนะเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ผ่านถนนเรียบลื่น ผ่านอุปสรรคต่างๆ ผมจำความรู้สึกท้าทาย เสียงหัวเราะ จิตใจจดจ่ออยากจะออกผจญภัยกับพ่อในวันนั้นได้ เหมือนกลิ่นกาแฟหอมของร้านโปรดสักที่

แต่ไม่ใช่ที่นี่